Biuro Wystaw Artystycznych w Jeleniej Górze zaprasza na kolejne spotkanie w ramach cyklu Recycling Sztuki:

15 października, czwartek
godz. 18:00
Galeria Sztuki BWA, ul. Długa 1

Udział wezmą:

Rafał Włodarczyk – doktor nauk humanistycznych, pracuje w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego zainteresowania dotyczą między innymi filozofii społecznej, etyki, filozofii literatury, pedagogiki krytycznej i międzykulturowej, pogranicza myśli zachodniej i żydowskiej. Współredagował tomy: Narracje-(Auto)biografia-Etyka (2005), Czytanie Derridy (2005), Do Bachtina i dalej (2006), Lektury poststrukturalistyczne (2007), Kultura demokracji (2009). W październiku nakładem Wydawnictw Uniwersytetu Warszawskiego ma się ukazać monografia jego autorstwa Lévinas. W stronę pedagogiki azylu.

Michał Mendyk – dziennikarz, publicysta i kurator muzyczny. Współzałożyciel Fundacji „4.99” oraz inicjator i zastępca redaktora naczelnego (2004-2007) magazynu „Glissando”. Obecnie związany zawodowo z Dziennikiem „Polska, Europa, Świat” i Polskim Radiem.

Kama Wróbel – historyk sztuki, kuratorka licznych wystaw, była prezes akademickiej Galerii 1 im. Bogusława Słomki na KUL w Lublinie, następnie związana z Galerią Fotografii Prospero w Lublinie oraz Centrum Sztuki WRO we Wrocławiu.

Paweł Mikołaj Krzaczkowski – redaktor działu kultury w „Recyklingu Idei”. Studiował filozofię, filologię polską, muzykologię, a także w Studium Kultury i Języków Żydowskich Uniwersytetu Wrocławskiego. Pisze doktorat na kulturoznawstwie we Wrocławiu.

Minimalizm w sztukach jest współbieżny z ważnymi przewartościowaniami w obrębie nauk humanistycznych, w obrębie których filozofia jak w soczewce skupia podstawowe trendy. Do takich istotnych wydarzeń dojrzewających w latach 60. XX wieku należą próby przewartościowania języków oraz sposobów opisu i teoretyzowania, które z czasem zaczęto postrzegać jako tendencje związane z odchodzeniem od wielkich szkół i kierunków badawczych strukturalizmu, funkcjonalizmu, filozofii analitycznej. Postmodernizm nie jest tu być może najwłaściwszym terminem, gdyż dotyczy raczej praktyki społecznej niż refleksji nad nią, niemniej upowszechnił się jako etykieta nowych filozofii, którym również przysługuje przedrostek post-: poststrukturalizm, postmarksizm, postfeminizm i tak dalej. Z punktu widzenia interesującego nas tu tematu trendy te cechuje dążenie do krytyki, uproszczenia oraz ograniczenia rozbudowanych form i roszczeń humanistyki nowoczesności. Trendy te jako reakcje na nowoczesność zdają się łączyć również na płaszczyźnie moralnej – poszukiwaniu pierwiastków mogących stanowić zaczyn nowych, dających nadzieję na współistnienie różnorodności ludzkich światów, porządków towarzyszy nieufność wobec ładu, który był w stanie współistnieć z totalitaryzmem, kolonializmem i holocaustem.

Michał Mendyk:

Można sobie wyobrazić przyszłość, w której w podręczniku historii muzyki znajdzie się takie oto stwierdzenie: „Nasz język muzyczny narodził się w szóstej i siódmej dekadzie dwudziestego wieku. Ta niemowlęca, prymitywna faza rozwoju została wówczas omyłkowo uznana za samodzielny, dojrzały styl i nazwana ‘minimalizmem’…”

- Kyle Gann, A Forest from the Seeds of Minimalism, 1998

Minimalizm – rozumiany jako styl, technika lub szkoła kompozytorska – w pełni rozwinął i wyczerpał swoje możliwości w ciągu jednej dekady na przełomie lat 60. i 70. Główni protagoniści ruchu – La Monte Young, Terry Riley, Steve Reich i Philip Glass – odżegnują się dziś od tej klasyfikacji. Opatentowane przez nich środki zdeterminowały jednak w ogromnym stopniu dalszy rozwój muzyki awangardowej, klasycznej, rockowej oraz popularnej, stając się prawdziwym fetyszem dla spadkobierców kierunku i „zarazą” dla jego antagonistów. U schyłku „epoki techno” – być może ostatniej manifestacyjnej reinkarnacji klasycznego minimalizmu – warto przyjrzeć się kierunkowi nie jako zamkniętemu historycznemu fenomenowi, lecz jako kulturowej rewolucji, której znaczenie porównać można do narodzin średniowiecznej polifonii, barokowej opery lub XX-wiecznej muzyki elektroakustycznej.

W jaki sposób minimalizm podważył fundamenty zachodniego rozumienia percepcji, historii, czasu, struktury, kompozycji i kompozytora? Czy uznać należy go za awangardową creatio ex nihilo, efekt międzykulturowego „importu”, czy przejaw alternatywnego / subwersywnego nurtu europocentrycznej, patriarchalnej i teleologicznej tradycji zachodniej? Które zjawiska społeczne i estetyczne umożliwiły wykrystalizowanie się kierunku, a które zawdzięczają mu swoje zaistnienie?

Kama Wróbel:

Wystąpienie stanowić będzie syntetyczną próbę przedstawienia sztuki minimalnej w kontekście pewnych zbieżności programowych awangard europejskich oraz amerykańskiego minimal-artu. Będzie to próba usystematyzowania pewnych kluczowych pojęć historii minimalu, wskazania nowych jakości programowych i ich wpływu na współczesną, wizualną kulturę artystyczną (malarstwo, instalacja, architektura, design).

Recycling Sztuki to cykl multidyscyplinarnych spotkań dedykowanych wybranym zagadnieniom sztuki współczesnej, organizowany przez Biuro Wystaw Artystycznych w Jeleniej Górze. W jego ramach odbywają się prelekcje, dyskusje i prezentacje artystyczne, spotkania z praktykami i teoretykami sztuki. Pomysłodawcą cyklu i prowadzącym jest Paweł Mikołaj Krzaczkowski.

Patronat medialny: Recykling Idei, TVP Kultura, Polskie Radio Program 2, Nowiny Jeleniogórskie, Glissando