Ekonomia

Krytyka i praktyka

Odejście od krytycznego myślenia na niemieckich uniwersytetach i wymagania współczesnego kapitalizmu w stosunku do nauki

Christina Kaindl,

14.06.2007

Spór o edukację i naukę wiąże się z trzema ważnymi zmianami, które zaszły we współczesnym sposobie produkcji. Po pierwsze chodzi o stałą gotowość do nauki. Neoliberalna polityka oświatowa postuluje koncepcję uczenia się przez całe życie, w której chodzi o ogólne nastawienie na naukę, przeciwstawiając ją koncepcji uczenia się na zapas. To, co jawiło się jako izolująca się nauka, która żyje dla samej siebie, było krytykowane przede wszystkim w socjologii jako zgoda na status quo. W odpowiedzi na tą krytykę rozwinęły się krytyczne treści programowe i alternatywne modele studiów. Jednak tego typu próby: niepartyjnej nauki i świadomego, wyzwolonego poparcia, które nie może już stać poniżej granic rozpoznania i zastosowania w społeczeństwie burżuazyjnym, znikły całkowicie ze świata uniwersyteckiego.

Ekonomia partycypacyjna a samowyzwolenie klasy robotniczej

Tom Wetzel,

31.08.2006

„Samowyzwolenie klasy robotniczej” zakłada więc, że bezklasowe społeczeństwo jest możliwe. W jaki sposób? Moje podejście do ekonomii uczestniczącej jest takie, że jest ona próbą określenia, w postaci programu ekonomicznego, jakie są warunki konieczne dla osiągnięcia trwałego systemu gospodarczego, w którym robotnicy nie będą już wyzyskiwaną, podporządkowaną klasą, to znaczy ekonomia uczestnicząca jest próbą określenia struktury bezklasowego systemu ekonomicznego, a zatem programu ekonomicznego dla „samowyzwolenia klasy robotniczej.”

Plutokracja – najdroższa orgia w historii

Zbigniew Jankowski,

30.03.2006

Jedną z podstawowych i niekwestionowanych prawd zachodniej kultury i jednocześnie fundamentalnych tez kapitalizmu jest przekonanie, że interes jednostki i egoistyczne postępowanie człowieka ostatecznie służą dobru publicznemu. Dogmat ten jest wielkim skarbem współczesnej filozofii, a wszelkie próby podejmowania polemiki na ten temat skazywane są, niczym herezje, na potępienie i wzgardę. Marzenie o wielkim, nieograniczonym bogactwie i podziw dla niego stanowią ważną część ideologicznego ekwipunku każdego ambitnego i „dobrze” wykształconego obywatela Zachodu. Kult „wolnorynkowego” bogactwa ma ciekawą, choć rzadko upublicznianą historię.

O tym, jak korporacja stała się osobą

Jarosław Imburski,

13.12.2005

Cała ta koincydencja dziwnych zdarzeń doprowadziła do wytworzenia się osoby fizycznej i osoby prawnej. Opisując to bezprecedensowe (dosłownie) wydarzenie chciałem zwrócić szczególną uwagę na to, że instytucja, która w dzisiejszym świecie ma na nas tak przemożny wpływ, zawdzięcza swą potęgę prawu powstałemu w wyniku oszustwa sądowego. Powiem inaczej: w dużej części to właśnie to prawo umożliwiło korporacjom osiągnięcie dzisiejszego statusu.

Korporacjonizm

Władza z nieograniczoną nieodpowiedzialnością

Zbigniew Jankowski,

05.10.2005

Korporacyjna globalizacja, czy ogólnie korporacjonizm jest najbardziej zawzięcie bronioną w mediach koncepcją polityczną przełomu dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku. Powszechnie znane są złowieszcze, autorytatywne (czy autorytarne) zapewnienia, że „przed globalizacją nie ma odwrotu” i że „dla globalizacji nie ma alternatywy” – świat doczekał się bowiem „końca historii”. Takie oświadczenia są dość wymownym świadectwem jakości naszej demokracji. Dają również sposobność przyjrzenia się instytucjonalnym mechanizmom powiązań środków masowego przekazu, systemu edukacji i administracji państwa z przedsięwzięciami gigantycznych, autorytarnych struktur prywatnej władzy – interesami korporacji.

Rynkowe szaleństwo

Z Michaelem Albertem rozmawia Mariusz Doszyń,

17.09.2004

Prawdziwą kwestią nie jest to, że powinniśmy mieć system rynkowy i nie posiadać systemu politycznego, który naprawia problemy generowane przez rynki oraz pozwala na uprzątnięcie bałaganu w środowisku, wśród ludzi i chroni nas przed najbardziej szkodliwymi efektami. Tylko kompletny szaleniec lub bezwstydny rzecznik bogatych i sprawujących władzę mógłby szczerze proponować coś takiego. Prawdziwe pytanie brzmi: dlaczego mamy mieć taki sposób alokacji, który wymaga stałej interwencji, aby zapobiegać całkowitym i kompletnym katastrofom, nawet jeśli jest on sprzeczny z wartościami, które są dla nas ważne?

Czy istnieje alternatywa?

Z Michaelem Albertem rozmawia Mariusz Doszyń,

17.03.2004

Fakt, iż centralne planowanie było czymś strasznym, nie jest argumentem na rzecz rynku, lecz tylko argumentem przeciwko centralnemu planowaniu. Jeśli jedna rzecz jest trucizną, nie śpieszysz się, aby wziąć kolejną rzecz na półce? tak, jakby musiała być ona cudownie odżywcza. Sprawdzasz jej zalety niezależnie od tego, że odrzuciłeś tą wcześniejszą. Każda z nich może być trucizną. W kwestii rynku oraz centralnego planowania tak właśnie jest? każde z tych podejść do alokacji zasobów jest szkodliwe dla ludzi i rozwoju.

Teksty w sieci

Regiony

Felietony

Recykling Sztuki

Ekonomia

Krytyka i praktyka

Ekonomia partycypacyjna a samowyzwolenie klasy robotniczej

Plutokracja – najdroższa orgia w historii

O tym, jak korporacja stała się osobą

Korporacjonizm

Rynkowe szaleństwo

Czy istnieje alternatywa?

12 wiosna/lato 2009

RI zaprasza

Aktualności

Nadchodzące wydarzenia

Teksty w sieci

Regiony

Felietony

Recykling Sztuki

Newsletter RI

Ekonomia

RI zaprasza

Aktualności

Nadchodzące wydarzenia