Varia

Kuba i Stany Zjednoczone – powolne ocieplanie stosunków

Immanuel Wallerstein,

17.06.2009

Gdy Barack Obama został prezydentem, znalazł się automatycznie pod presją, by rozpocząć „ocieplanie” stosunków Stanów Zjednoczonych z Kubą. Jak daleko gotów jest posunąć się Obama, by poprawić stosunki? Wciąż tego nie wiadomo. Choć jeszcze dziesięć lat temu wewnętrzna polityka Stanów Zjednoczonych była zdominowana przez zwolenników bojkotu, obecnie zarówno opinia publiczna, jak i politycy są w tej kwestii podzieleni.

Dura lex, sed lex – nietrzeźwa paranoja jednośladów

Maciej Twardowski,

25.05.2009

Pewnym jest, że nie powinniśmy pobłażać alkoholowi na drogach. Z drugiej strony, nie należy problemu traktować w kategorii binarnej: albo – albo. Racjonalnie byłoby wprowadzić stan pośredni, który rozróżniłby wspomnianego we wstępie pijanego rowerzystę na polnej drodze i pędzącego na podwójnym gazie kierowcy dwudziestotonowego tira.

Ile Ukrain? Ile szans?

Wokół artykułów Anastazji Riabczuk, Anny Wylęgały i Oleny Betlij w piśmie „Res Publica Nowa”, wiosna/lato 2008

Ignacy Jóźwiak,

22.12.2008

Na polskim gruncie do licznych stereotypów i uproszczeń na temat Ukrainy jako całości dochodzą stereotypy dotyczące wewnętrznych podziałów kraju, oraz wywołane nimi „dyskursy o Ukrainie”. Podział Ukrainy – dekonstruowany i demitologizowany przez autorki – stanowi doskonałą pożywkę dla polskich dyskursów afirmujących prozachodnie tendencje u naszych wschodnich sąsiadów oraz straszących Rosją jako zagrożeniem dla „europejskości Europy Środkowo-Wschodniej”.

Mesjanizm, misjonizm, neosarmacja, mitologia

Wokół portalu „Twórcownia Lach”

Ignacy Jóźwiak,

06.08.2008

Wszechobecny na portalu duch narodowy jest duchem walki oraz szlachetnej, „rycerskiej” przeszłości, którą uosabiają zarówno Mieszko I (w wersji sportretowanej przez Jana Matejkę, a więc z mieczem w dłoni), jak i Józef „Ogień” Kuraś. Do kanonu polskiego rycerstwa zalicza się tutaj zarówno „niezwyciężona husaria”, jak i Narodowe Siły Zbrojne. Tego rodzaju fascynacje można – za Marią Janion – określić jako „ideał walczącej, męskiej wspólnoty” i „mitologię bezwzględnej walki i wojennego furoru”.

Okrakiem na drucie kolczastym

Justyna Barańska,

28.07.2008

Sytuacje pośrednie nigdy nie miały dobrej prasy. Mamy zakodowane, że śmieszne jest, gdy coś (ktoś) wystaje jak pół dupy zza krzaka (to gorzej niż wystawać jak cała!), że nie jest dobrze siedzieć na dwóch stołkach, jeśli wejdziesz między wrony musisz krakać jak i ony, zaś określenia: „ni pies, ni wydra” i „kundel” należą do niedelikatnych. Skomplikowały sprawę czasy nam współczesne. Nie, broń Boże, żeby dzisiaj przypadkiem murów było mniej niż „kiedyś”, tylko wznoszone są i rozbierane w, jak się wydaje, coraz szybszym tempie i w miejscach, do których jeszcze nie zdążyliśmy się przyzwyczaić.

Upadek żadnej sławy

Kajetan Tyrk,

16.08.2007

Obecna kultura nie ma jednak w zwyczaju promować samego chłamu, wyłapanie talentu ma w niej niezaprzeczalnie miejsce, jednak jest pod silnym natłokiem jej samej. Idee Web 2.0 i egalitarności są tak rozległe, że przeszły bardziej z kultury w codzienność, co nie znaczy, że tym pierwszym nadal nie pozostają. Czy cała konstrukcja dekadencko upadnie – nie i jeszcze zapewne długo nie, ale zacznie w końcu wchłaniać samą siebie, przetwarzać to samo, skoro elitarność (cóż za śmieszne słowo pod kątem powyższego tekstu) nie ma żadnej wagi ostatecznie przestanie być postrzegana jako coś kultowego. A wtedy, co wtedy?

Magia imion

czyli Saddam, Fidel i Osama z wizytą u George’a W. Busha

Katarzy Hordejuk,

20.07.2007

Język używany w mediach jest często naśladowany przez odbiorców, którzy zakładają, że to, co usłyszą w radio czy w telewizji lub przeczytają w gazecie jest najzupełniej poprawne i na miejscu. Media wytwarzają wokół siebie aurę pozornej obiektywności, lecz informowanie o poczynaniach jakiejś osoby publicznej, używając jedynie jej imienia, trąci wartościowaniem. Fraternizacja jednym służy lepiej, a innych po prostu skutecznie ośmiesza. I chyba tak się stało, celowo lub nieświadomie, przynajmniej w przypadku niektórych osób publicznych.

Dlaczego Juliusz Słowacki smutny był o zachodzie?

Trzy książki nie o tym samym

Julian Bartosz,

10.05.2007

Szczerze mówiąc mierzi mnie nieustanne prawienie o wartościach. Wiem, że za to prowokacyjne wyznanie spotkać mnie może powszechna anatema. No tak – powiedzą ludzie – jakiś stary komuch albo zgoła anarchista chce nas pozbawić tego, co Najważniejsze. Ludzie tacy, myślę, nie zdają sobie sprawy i nawet nie próbują sobie uświadomić, że poza istotą treści tego pojęcia, słowo owe służy obecnie w polityce jako zamiennik lub zgoła przykrywka dla innego wyrażenia: dla interesu.

W poszukiwaniu wyznaczników emancypacji

Autoportret młodych kibiców w prasie niszowej

Piotr Skuza,

14.10.2006

W pisarstwie pedagogicznym i socjologicznym kibicowanie zwykle kojarzone jest z przemocą na stadionach dokonywaną przez tzw. pseudokibiców, zwanych inaczej szalikowcami, których utożsamia się z dresiarzami czy blokersami. Tego typu zbitka etykietek wyznacza nie tylko społeczny obraz zjawiska utrwalany przez media, które relacjonują różne szokujące zachowania grup pseudokibiców, ale także wyznacza jednostronne pole badań ograniczające się do diagnozowania patologii wśród kibiców.

Stan hipokryzji

Piotr Ciszewski,

18.12.2005

SLD wraz z sojusznikami pokazało, że jest de facto formacją neoliberalną gospodarczo, a świat pracy może oczekiwać od niej jedynie kolejnych ataków oraz pogłębiającego się wyzysku. Aby ratować swoją popularność, część działaczy SLD próbuje więc przynajmniej grać na sentymentach i pozyskać tak zwaną „lewicę mundurową”, czyli weteranów resortów siłowych. Nie mają oni ani postępowych poglądów gospodarczych, ani tym bardziej światopoglądowych, tęsknią jednak za starymi dobrymi czasami, gdy mogli przesłuchiwać, czy jeździć czołgami po ulicach. W tym celu część SLD organizuje dla nich igrzyska w postaci obrony Jaruzelskiego.

Koszmar Busha

Immanuel Wallerstein,

24.11.2005

W październiku 2005 roku nie udało się Bushowi nic. Niektórzy nazywają to „doskonałą burzą”. Wyglądało na to, że wszystko to zaskoczyło Busha zupełnie, po czym został on jak ktoś zagrzebany w osuniętej ziemi, wciąż żywy, ale z trudem próbujący się wydostać. Ale wydaje się mało prawdopodobne, żeby mu się udało. Przyjrzyjmy się wszystkim tym frontom, na których sytuacja polityczna Busha pogorszyła się.

Osuwisko

Immanuel Wallerstein,

24.11.2005

Rząd Busha znalazł się w samym środku politycznego osuwiska, zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej. Dwa niemal równoległe geologiczne przypadki osuwania się ziemi, które miały miejsce w tym miesiącu – jeden w Gwatemali, drugi w Kaszmirze – przypomniały nam, jak są straszliwe. Gdy się pojawią, nie można zrobić niemal nic, aby je zatrzymać. Można jedynie już po wszystkim zbierać ciała zmarłych i ocalałych ze zniszczeń.

Władza Boga

Leszek Łuczyn,

03.10.2005

Porównując pisma budujące wizerunek Boga z kontekstem historycznym ich powstania łatwo dostrzec, że władza Boga na przestrzeni wieków przybierała różne formy. Na pierwszy plan wybijało się w niej odbicie aktualnego modelu rodziny i społeczności, a konkretnie stosunki władzy na tych dwóch płaszczyznach.

Patent na życie

Kazimierz Turaliński,

30.08.2005

W wielu jednak przypadkach jedynie brak pieniędzy uniemożliwia skuteczną kurację. Korporacje inwestują miliony dolarów w produkcję coraz doskonalszych leków, tylko po to by pieniądze mnożyły się w tempie geometrycznym. Z finansowego punktu widzenia lepiej leczyć 1 procent chorych – finansową elitę zdolną zapłacić wiele tysięcy za jedną dawkę leku, niż upowszechnić go dla szerokich mas za ułamek tej kwoty. W księgach rachunkowych brak miejsca na człowieczeństwo i moralność.

Głos księdza-socjalisty po śmierci papieża

Remi Verwimp, Erik Demeester,

22.04.2005

Wielu ludzi uległo wyobcowaniu z Kościoła jako instytucji oraz w wyniku jego działań. Z drugiej strony, te masowe zgromadzenia i żałoba na całym świecie nie dają się wyjaśnić po prostu jako stymulowanie przez media. Dzisiaj na świecie ma miejsce głębokie poszukiwanie duchowości i religii. Ludzie szukają schronienia i sensu życia. Żyjemy w społeczeństwie, w którym ludzie czują się odizolowani i porzuceni. Szukają silnych postaci i osobowości. Jan Paweł II wydawał się dostarczać tym ludziom odpowiedzi. W tym sensie religia jest opium ludu. Religii używa się – i to właśnie czynił ten papież – do owijania gmachu władzy, dyktatury i niesprawiedliwości miłą i piękną, lecz ochronną zasłoną.

Teksty w sieci

Regiony

Felietony

Recykling Sztuki

Varia

Kuba i Stany Zjednoczone – powolne ocieplanie stosunków

Dura lex, sed lex – nietrzeźwa paranoja jednośladów

Ile Ukrain? Ile szans?

Mesjanizm, misjonizm, neosarmacja, mitologia

Okrakiem na drucie kolczastym

Upadek żadnej sławy

Magia imion

Dlaczego Juliusz Słowacki smutny był o zachodzie?

W poszukiwaniu wyznaczników emancypacji

Stan hipokryzji

Koszmar Busha

Osuwisko

Władza Boga

Patent na życie

Głos księdza-socjalisty po śmierci papieża

12 wiosna/lato 2009

Aktualności

Teksty w sieci

Regiony

Felietony

Recykling Sztuki

Newsletter RI

Varia

Aktualności